Testua eta zuzendaritza: Pablo Remón
Eszenografia: Monica Boromello
Argiztapena: David Picazo
Jantzia: Ana López Cóbos
Soinu-espazioa: Sandra Vicente
Jatorria: Madrid

Interpreteak: Francesco Carril, Natalia Hernández, Raúl Prieto, Marina Salas

Gure bizitzako egileak edo pertsonaiak gara?

Zenbateraino alda daiteke garena, edo gure aurreko hautaketek baldintzatzen gaituzte? Zahartu ahala, gure aukerak murriztu egiten dira, edo gaituago gaude nora goazen jakiteko? Zein neurritan kontrolatzen dugu helbide hori? Zenbat eragiten du gure herentziak, gure traumek? Gure guraso bihurtzera kondenatuta gaude? Zenbat eragiten du zoriak? Bizi genitzakeen bizitza posibleak betiko galtzen dira edo gugan mamu gisa irauten dute? Fikzioan bizi gara ala errealitatean bizi gara?

Hitzaurre batean eta ia modu independentean funtzionatzen duten lau zatitan egituratuta, El entusiasmo obra bat baino gehiago dira. Estilo desberdineko kaleidoskopioa, elkarren osagarri dena eta baita kontraesanean dagoena ere; bizkarrezurra bikotearen bizitzari jarraitzen dio.

Fikzioak fikzioen barruan, pertsonaia horien bizitzan zeharreko bidaia emozionala izan nahi duen kutxa txinatarren egitura batean, eta, aldi berean, umorez eta ironiaz tratatzen ditu seme-alaben, bikotearen eta adin ertaineko krisiaren gaia, eleberri postmodernoaren berezko anbizioa eta jolasa duen antzerki-tresna batean.